tek zanlısı benim!
üstleniyorum, bu evrende ki tüm eylemsizliği...
söylesene, kokusu nasıl istiflenebilir aşkın?
 

"kimseye gebe kalmayacaksın" diyorduk!
hatta pek korunaksız girdiğimiz ilişkilerde bile
koşullu doğum kontrol hapları gibiydik biz...

çürütülmüş bir teoriye atıfta bulunurcasına;
tıp biliminin bile çözemediği bir döllenme geçiriyorduk...

sonra;
eldivenleri kan için de bir jinekoloğa, kürtaj yaptırıyorduk tutkularımızı...
piç bir haykırış eşliğinde söküp atıyorken , tüm aşkı et parçasına benzettiğimiz ceninin,
gözlerinin -ta içine bakıyorken buluyorduk kendimizi...

ağlıyorduk ya bir süre...

ağıtlarımıza , eğlencelik geceler organize edip,
tanıdık - tanımadık bir yığın orospu çocuğuna davetiyeler dağıtıyorduk...
her gecenin sonunda; son kez tokuşturup dip yapıyorduk kan kırmızısı kadehleri...
çünkü biliyorduk, en sonunda o oluyorduk...

h.d. 30.07.10 03:37