tirbişonsuz şarap açmaya kalkışmak gibi delil bırakılmıştı kan kırmızısı mantar tabancaları...
öyle ki, dilimde ki mor pıhtıya halı fırçası darbeleri vurarak kanattığım kadınlar var.

evet. biraz çocukca çıktım adamlığın ta karşısına! korktum da!
yalnız ne zaman bir -oyuncak sevdası- tutturduğumu düşündürsem ;
şişede ki mantardan tabancama, patlayıcı malzeme topladım,
ve her fırsatta, kuru-sıkı na-mertliğinde sıktım kafama!

sonra, pek samiyetsiz duygular içerisinde çıkıp da!
-Bak! Ölmedim! Hala Seninim...
diyebilecek kadar kaypaklaştığım da olmuştur...

ne kadar uzaklaşabilirsem o kadar uzaklaşayım istiyorum kendimden...
kendimi sevmediğimden değil; uzun zamandır  tad alamıyorum dilimden...

belki biri son yazmalı, belki sona....